sen miydin çok akıllı, yoksa ben miydim çok kolay kandırılan hala bilmiyorum....
beni sevdiğini söylediğin zaman yüreğim o kadar hızlı çarpmıştı ki, yalan olduğunu bir an bile düşünmedim ben...
1 yıl...
senle son konuşmamızın üstünden tam tamına 1 yıl geçti...
beni aramadığın, beni sormadığın, bana yazmadığın ve en kötüsü beni hiç hatırlamadığın koskoca bir yıl işte...
zaman zaman ağladığım, zaman zaman özlediğim, zaman zaman ilk uçağa atlayıp gelmeyi düşündüğüm, zaman zaman
vazgeçtiğim dolu dolu bir yıl...
aptal mıyım ben de bilmiyorum.insan kendisini bir kere bile aklına getirmeyen bir adamı deli gibi sever mi???
sorsalar yok artık derdim.e seviyormuş...öğrendim!
bu hafta muhtemelen burda, çok yakınımdasın.biliyorum...ama aklına bile gelmediğimi de biliyorum.işte sırf bu yüzden
yanına koşamıyorum.işte sırf bu yüzden seni arıyamıyorum.lanet olsun!
sana değil senin için çarpıp duran şu şapşal yüreğime lanet olsun...
sevilmediğini anlamaz mı hiç insan???
anlıyor anlamasına da inanmak istemiyor galiba.hele ki bana söylediğin tüm o güzel şeyleri her önüne gelene
söylediğini düşünürsek anlamak çok zor değil aslında.
msn den engelledin.facebook tan sildin...daha ne yapmalısın senden uzaklaşmam için bilmiyorum ama ben hala her allhın
günü deli gibi, senin facebook sayfandan o yakışıklı yüzüne saatlerce bakıyorum.ve o sayfaya her baktığımda
içimde bişeylerin çok ama çok acıdığını ve acımaya da devam edeceğini adım gibi biliyorum...biliyorum bilmesine de
vazgeçemiyorum....
işte yine sabahın körü, işte yine saat 06:30 ve ben işte yine seni düşünüyorum.lanet olsun!